In complexe contexten gaat samenwerking zelden stuk op inhoud.
Ze stokt op perceptie, positie en wat niet expliciet wordt uitgesproken.
In M&A, leiderschap en eigenaarschap werken mensen met hoge intelligentie, ervaring en verantwoordelijkheid. Toch ontstaan net daar misverstanden, vertraging en verlies aan vertrouwen. Niet door gebrek aan kennis, maar omdat verschillende werkelijkheden naast elkaar bestaan en als vanzelfsprekend worden beschouwd.
Mijn visie vertrekt vanuit een eenvoudige vaststelling:
de meeste spanningen zijn geen conflictproblemen, maar waarnemingsproblemen.
Wanneer belangen verschuiven, rollen veranderen of macht herverdeeld wordt, kijken mensen anders naar dezelfde situatie. Wat voor de ene logisch is, voelt voor de andere onbesproken of onveilig. Die verschillen blijven vaak impliciet, uit efficiëntie, loyaliteit of strategische voorzichtigheid.
Net daar ontstaat frictie.
Niet luid, maar subtiel.
Niet zichtbaar, maar voelbaar.
Beslissingen worden uitgesteld. Gesprekken blijven correct maar leeg. Energie verschuift van vooruitgang naar voorzichtigheid.
Hoe intelligenter en succesvoller de betrokkenen, hoe groter vaak de blinde vlek: men veronderstelt dat de ander hetzelfde ziet, hoort en bedoelt.
Veel bestaande benaderingen focussen op:
- communicatievaardigheden
- structuren en processen
- alignment-sessies of trajecten
Dat heeft waarde, maar mist vaak het cruciale punt:
niemand in het systeem kan benoemen wat het systeem zelf niet ziet.
Interne rollen, belangen en geschiedenis maken sommige gesprekken onmogelijk, hoe rationeel of goedbedoeld ook. Niet omdat mensen niet willen, maar omdat hun positie het niet toelaat.
Daarom ontstaat echte helderheid zelden intern.
Mijn aanpak vertrekt niet vanuit het oplossen van conflicten, maar vanuit het herstellen van waarneming en positionering.
Niet door te overtuigen.
Niet door te verzachten.
Wel door zichtbaar te maken wat speelt, zonder oordeel en zonder agenda.
Door:
- te benoemen wat impliciet blijft
- perspectieven naast elkaar te leggen
- onderscheid te maken tussen feit, interpretatie en belang
Zodra dat gebeurt, ontstaat beweging.
In complexe contexten is timing belangrijker dan perfectie.
Veel situaties escaleren niet door conflict, maar door uitstel.
Wat niet benoemd wordt, verdwijnt niet. Het verschuift.
Vroege, gerichte aandacht is zelden duur.
Late interventie bijna altijd.
Daarom werk ik zowel proactief als wanneer spanning al voelbaar is.
Niet elk vraagstuk vraagt een traject. Soms volstaat één scherp gesprek op het juiste moment.
Ik sta bewust buiten het systeem.
Niet erboven, niet ertegenin.
Die positie maakt het mogelijk om:
- onafhankelijk te kijken
- te spreken zonder belangen
- helderheid te brengen waar anderen voorzichtig moeten zijn
Dat is geen rol, maar een functie.
Waardecreatie ontstaat niet alleen bij closing.
Ze ontstaat wanneer mensen elkaar opnieuw correct waarnemen.
In contexten waar geld, macht, ego en historie samenkomen,
is inzicht vaak de meest onderschatte hefboom.
